Login

banner

 

Maandelijks verschijnt in ons kerkblad 2Klank de meditatieve rubriek Pastorale Klank, veelal geschreven door onze eigen predikant ds. Jan-Hendrik Kip, soms ook door anderen. De mees recente klanken vindt u hier.

Voorlezen


Elke zondag in de kerk wordt er voorgelezen uit de Bijbel. Door een lector of door de dominee. Wij vinden dat heel gewoon, het is een onderdeel van de dienst en hoort er bij. Voorlezen, hardop lezen wat er geschreven staat en daarnaar luisteren. Bij ons in de kerk gebeurt dat, maar op hoeveel andere plekken gebeurt dat? Voorlezen, het lijkt zo gewoon, maar is het eigenlijk niet heel bijzonder? Ik zag op de televisie een programma over opvoedproblemen. Er was een gezin met een paar kinderen, die heel druk waren, en gillend door het huis renden. En als ze stil zaten, zaten ze te gamen op hun tablet. De opvoedcoach had een mooi advies voor de ouders. Waarom gaan jullie die kinderen niet eens voorlezen? Daar hadden ze nog nooit van gehoord.

't Kruispunt

Het Kruispunt staat er nu ruim een halve eeuw. Deze maand staan we er bij stil. Het is de plaats waar we bijeen komen op zondagmorgen en ook vaak door de week. Als een gebouw emoties van mensen zou kunnen opslaan, zouden we kostbare schatten ontdekken. Hoeveel stappen zijn er niet door mensen gezet om er te komen? Hoeveel kilometers zijn er naar toe gefietst? Hoeveel vreugde en verdriet rond scharnierpunten in het leven is hier langsgekomen? Hoeveel blijde en droevige gebeden zijn er gezegd?

Groen

Toen onze kinderen klein waren keken wij naar “Sesamstraat”. Er was een mooie scene tussen Tommie en Ieniemienie. Ze hadden allebei een pot verf. De één een pot met gele verf de ander een pot met blauwe verf. Ze maakten ruzie over het welke het mooiste was. Toen vielen de potten verf omver en de twee kleuren liepen door elkaar. Zo ontstond de kleur groen. De ruzie was voorbij en ze waren het eens, dat de kleur groen het mooiste was.

Meditatie ‘De Emmaüsgangers’ (Lucas 24:13-35)

Twee wandelaars in de late namiddag op de dag na het vreemdste en tegelijk belangrijkste Paasfeest dat ooit in de stad Jeruzalem gevierd is. Die twee wandelaars zijn de eeuwen door de Emmaüsgangers genoemd, omdat ze van Jeruzalem naar dit dorpje wandelden, blijkbaar omdat althans één van hen daar woonde. Opvallende figuren zijn het niet.

Terwijl de wandelaars met elkaar van gedachten wisselen, komt Jezus zelf bij hen en gaat met hen mee. We zien dat de twee wandelaars levensechte mensen zijn die volop in de realiteit van het leven staan. De wandelaars op de weg naar Emmaüs zijn bedroefd en verward. Wat hadden ze van Jezus grote verwachtingen gekoesterd.

Verlangen

Het virus dat onze omgang met elkaar nu al meer dan een jaar bepaalt houdt ons niet alleen in allerlei opzichten gevangen maar brengt ook dingen aan het licht. Bijvoorbeeld hoe lang vantevoren veel tv-programma's worden opgenomen. Tot voor kort verschenen nog veel programma's waar heel veel publiek dicht op elkaar zat. Of waar mensen elkaar een hand geven als ze elkaar ontmoeten. Er meldt zich dan meteen een reflex bij me: dit kan niet, dit mag niet, hebben ze niet gehoord van corona. Die reflex hebben de programmamakers natuurlijk ook zien aankomen en er verschijnt dan meestal een tekst in beeld met de verklaring dat het programma vóór de uitbraak van de corona-pandemie opgenomen is. Tussen opname en uitzending zit dus vaak een half of zelfs driekwart jaar,viel me op. Als de reflex voorbij is, maakt die bij mij meestal plaats voor een soort verlangen. Dat het weer wordt zoals het was. Dat het andersom gaat en dat we zeggen: o, kijk, dat was toen, in de tijd van het virus, wat raar! Niet dat ik zoveel tv kijk. Maar wat zou ik graag willen dat we ons weer anders tot elkaar kunnen verhouden. Tegelijk is er ook het besef: dat kan niet zomaar. We gaan nooit in één ogenblijk terug naar de onbevangenheid die ooit gewoon was. We zullen iets weer moeten leren, of iets overwinnen. Hoe zal de overgang zijn, als de mogelijkheid daartoe in zicht komt?