Toekomst

Ja, waar zijn we nu, na de zomer, als kerk in Geldrop-Mierlo, na anderhalf jaar pandemie?
Er komt straks weer wat lucht in het geheel. In de tweede helft van de maand september komen er, zo is de bedoeling, nieuwe versoepelingen aan. Een voorzichtige overgang naar "normaal" is aangekondigd. Hoewel: er is, zoals eigenlijk altijd wanneer ik schrijf over deze dingen, nog veel onduidelijk.

Op de overgang even terugkijken, en vooruit. Ook al hebben we corona nog niet afdoend doorstaan. Wat heeft het allemaal met ons gedaan? De onbevangen omgang met elkaar heeft schade opgelopen, ik denk onherstelbaar. Samenzijn en gemeenschap is met argwaan en voorzichtigheid omgeven. Er is veel gebeurd met ons allen. Er is daarom ook weer veel juist nĂ­et gebeurd. Kerk draait om gemeenschap en samenzijn, maar de afstand en daardoor de beperkte beschikbaarheid van ruimte maakte veel dingen onmogelijk. Je kunt de indruk hebben dat we in die anderhalf jaar innerlijk bijna een heel tijdperk hebben doorleefd.
Zal het ons gaan lukken de spanning los te laten? De beperkingen, aanpassingen, het eeuwige afvragen hoever je kan en wil en mag gaan en wat verantwoord is. De onvoorspelbaarheid van de ontwikkelingen en de noodzaak, nee verplichting, om voldoende rekening te houden met het besmettingsgevaar. Gaan we, nu de meeste mensen in de PGG gevaccineerd zullen zijn, een tijd tegemoet die minder door de spanning van deze afwegingen en meer door gemeenschap en activiteiten wordt gekenmerkt?
Wat heeft het gedaan met de kerk, die toch al aan het krimpen was? Is ze er meer door gekrompen - of juist niet? De focus van het kerkelijk gebeuren lag op de zondagse kerkdiensten. Is dat goed geweest? Is dat onze core-business? Hadden we anders moeten of kunnen kiezen? Zien we de mensen die we gewend waren om te zien, ook weer terug?


Is de gemeenschap nog intact? Als ik op zondagmorgen na de kerkdienst rondkijk in de hal en de mensen koffie zie drinken, dan denk ik: ja, het is er allemaal nog. De contacten, de gesprekken, de verbinding. Ik ben er blij mee. Maar nog is niet alles te zien wat deze tijd met ons heeft gedaan - en nog doet.
Zijn we mensen kwijtgeraakt? Ja, we zijn mensen kwijtgeraakt. Soms omdat een verhuizing onder de radar bleef, maar vooral in pastorale zin: een heel stuk wel en wee van mensen heeft zich in de schaduw afgespeeld en bleef onopgemerkt omdat contacten minder vanzelfsprekend tot stand kwamen. Ook ikzelf heb een hele tijd geen bezoekjes gedaan, mede vanwege de kwetsbaarheid van mijn echtgenote, en geprobeerd de contacten maar via de telefoon te houden. Ik ga nu wel weer op bezoek. Ook de kinderen zijn vrijwel de gehele tijd niet echt in beeld geweest. Wat betekent dat voor hun band met de gemeente straks, en die van hun ouders?
Heel voorzichtig beginnen we nu ook weer te denken aan avondmaal en doop. We hebben ons voorgenomen om op zondag 19 september weer avondmaal te vieren. Hoe dat precies in zijn werk zal gaan is nog niet helemaal duidelijk, let dus op de afkondigingen, de website en de nieuwsbrief. Eigenlijk stond deze zondag als startzondag in het rooster, maar omdat de versoepelingen pas na deze datum gaan gelden, leek het ons beter om nog niet van een nieuwe start te gaan spreken.

Ondertussen is het wel de moeite om na te denken over het thema dat de landelijke PKN voor de startzondag, wanneer die ook plaats moge vinden, aanreikt: "Van u is de toekomst". Er wordt mee uitgedrukt dat de toekomst, ook die van de kerk, van God is. Dat men voor dit thema gekozen heeft is mede ingegeven door de corona-situatie. Ik zie dit thema nu niet als een stellige bewering van hoe het zit, maar als een uitdaging om ons af te vragen of we met vertrouwen vooruit kunnen kijken. "Van u is de toekomst" - daarin vertaalt zich het besef dat de vraag wat er nu allemaal van terecht moet komen, niet enkel van ons doen en laten, moed en creativiteit afhankelijk is, hoezeer we dat allemaal ook nodig zullen hebben. Het is ook de titel van een visiestuk, waarin de PKN duidelijk maakt met wat voor blilk ze naar de komende jaren kijkt, een soort plaatsbepaling. Misschien heeft u de boekjes wel zien liggen op de tafels in de hal van het Kruispunt, hopelijk ook meegenomen. Veel dingen staan op losse schroeven, en we leven in zeer onzekere tijden. Maar de geestkracht van God is er ook nog, ook al is die moeilijk in algemene zin aan te wijzen.
Zou dat genoeg voor ons zijn om - ondanks al de vragen hierboven - nu maar met vertrouwen vooruit te kijken?

Jan-Hendrik Kip