Begrijpen

Bij de inauguratie van de nieuwe amerikaanse president Joe Biden heeft de dichteres Amanda Gorman een gedicht voorgelezen “The hill we climb”. Omdat het zo’n mooi en aansprekend gedicht is, wilde men het vertalen in het Nederlands. Daar kwam toen een heleboel ophef over. Wie mag zo’n gedicht vertalen? Iemand die heel bekwaam is in vertalen? Een gedicht vertalen vraagt immers speciale vaardigheden. Of moet het iemand zijn met dezelfde achtergrond en belevingswereld als Amanda Gorman? Want alleen met dezelfde achtergrond en belevingswereld kan je zo’n gedicht helemaal begrijpen.

Het is natuurlijk waar, dat mensen met dezelfde achtergrond en belevingswereld elkaar sneller begrijpen dan mensen met geheel verschillende achtergronden en belevingswerelden. Met dezelfde achtergrond vind je herkenning en dat kan heel prettig zijn. Daarom zoeken mensen met dezelfde achtergrond elkaar ook op. Want als je samen herkenning vindt, dan kan je ook samen mooie dingen doen. Muziek maken bijvoorbeeld, of gedichten met elkaar lezen.

Wij leven in tijd waar veel mensen in een “bubbel” zitten. Een “bubbel”, dat is een levenssfeer van gelijkgezinden. Je kijkt naar dezelfde televisieprogramma’s, je leest dezelfde kranten, je bent op dezelfde sites op het internet actief, gaat met dezelfde mensen om, en komt daar steeds weer gelijkgezinden tegen. Mensen met dezelfde achtergrond, met dezelfde ideeën en dezelfde levensinstelling. In zo’n bubbel worden die ideeën vooral versterkt en vastgehouden. Het kan veilig en vertrouwd voelen, zo’n bubbel. Het is er veilig, want iedereen is het met elkaar eens. Je wordt er voortdurend bevestigd in wat toch al je mening was. En je kan samen met anderen die boze buitenwereld buitensluiten.
Is de gemeente van Christus ook een “bubbel”? Wij zijn ieder geval mensen, die samen met elkaar zoeken naar een schuilplaats, zoeken naar troost en liefde. Die samen met elkaar lezen uit de bijbel en geloven dat die schuilplaats te vinden is bij Jezus Christus en bij de blijde boodschap van het evangelie. Maar die blijde boodschap vertelt ons óók over het Pinksterfeest. De leerlingen van Jezus waren bij elkaar, er kwam een geweldige wind, en tongen als van vuur op hun hoofden. Toen gingen ze naar buiten. En daar vertelden ze de blijde boodschap, en de mensen zeiden: “hoe kan het dat wij hen allemaal in onze eigen moedertaal horen?” (Handelingen 2:8) De leerlingen van Jezus gingen naar buiten, ze gingen uit hun eigen bubbel. En daar kwamen ze héél veel verschillende mensen tegen, met heel veel verschillende achtergronden.In het boek Handelingen wordt een hele rij opgesomd.

Het wonder van Pinksteren is, dat ze elkaar verstaan, ieder in de eigen taal, dat er begrip is. Niet de boodschap voor iemand uit Kappadocië mag alleen maar worden verteld door iemand anders uit Kappadocië. Nee juist iemand met een geheel andere achtergrond kan deze boodschap zodanig overbrengen, dat die ander het verstaat, het begrijpt. In een andere taal, maar ook in een andere belevingswereld. Juist door uit die bubbel te gaan, juist door mensen met een totaal andere achtergrond en belevingswereld te ontmoeten, gebeurt hier het wonder. Het wonder van Pinksteren is dat mensen elkaar verstaan en begrijpen, juist buiten hun eigen bubbel. Pinksteren is in de kerk het feest van het naar buiten treden, het feest van zending. Het is niet goed dat de gemeente van Christus blijft opgesloten in haar eigen bubbel. Juist door naar buiten te gaan, kan het wonder van elkaar begrijpen geschieden. Ja, het kan eng zijn, het kan een mens bang maken om te verlaten wat eigen en vertrouwd is. Maar die Heilige Geest gaat toch zeker met ons mee? Die Heilige Geest wil ons toch juist bijstaan en bemoedigen?


Wij leven in een tijd waar er zeer veel manieren van communicatie zijn. Maar tegelijkertijd lijkt het wel alsof het begrijpen van elkaar, steeds moeilijk wordt. De Heilige Geest spoort ons aan dat begrip te zoeken.


Mirjam van Nie