Episode

“Alles komt goed @ Covid-19” staat er, in grote graffiti-letters, op een van de pijlers onder het spoorwegviaduct over het Eindhovens kanaal. Of het gedeelte vóór het apenstaartje en het gedeelte erna door dezelfde persoon zijn gemaakt betwijfel ik; het is een heel andere stijl.
Maar hoe dan ook: iemand heeft het goed gevonden dat het er op deze manier staat. Iedere keer als ik er langskom is het alsof mij even een vraag wordt gesteld. Of ik dat geloof, wat daar staat. Of ik geloof dat het goedkomt. Ik moet dan bij mezelf te rade gaan en goed aanvoelen hoe ik het inmiddels heb met deze pandemie.

Waar zijn we?
Als het ooit goed komt met corona, dan zal het een verhaal zijn dat we elkaar kunnen vertellen, een verhaal van vroeger met een begin en een eind. Ik hoop van harte dat er een tijd komt waar we op deze tijd terug kunnen kijken en elkaar kunnen vertellen hoe het was, dat we de filmpjes en de artikelen die we hebben bewaard voor elkaar weer opzoeken, de stille getuigen van de tijd. Dat we elkaar kunnen vertellen hoe lang die tijd duurde en wat we zoal hoopten en wat we zagen en waar we bang voor waren. Maar zo ver zijn we nog niet, we zitten er nog midden in. Ik heb goede hoop. Verder kom ik nog niet.
En eigenlijk kun je nu al niet meer zeggen dat het goedkomt met corona, want er is al veel schade aangericht. Er zijn mensen die blijvende schade met zich meedragen, en anderen zouden nog onder ons zijn als er geen corona was geweest. Maar het einde is nog onvoorspelbaar.
Zullen we er ooit over kunnen vertellen als een episode in ons leven? Zal corona een verhaal worden met een begin en een eind? Een episode, zoals een mensenleven veel episodes heeft die er verteld kunnen worden?

Ondertussen trekken we in de maand november de horizon breder. En kijken naar het mensenleven als geheel. November is tijd van gedenken. Vallende bladeren, verdwijnend groen, leven dat overgaat. Over een mensenleven zijn er altijd meerdere episodes te vertellen. Zoals we dat ook vaak doen, bij uitvaarten, als we afscheid moeten nemen. Herinneringen die gekoppeld zijn aan een bepaalde levensperiode. In het leven van ons allen zal corona een episode zijn, lang of relatief kort, met of zonder staart, dat weten we nog niet.
We denken aan leven dat voorbij is gegaan. Soms was dat een leven dat nog wachtte op beter, op meer episodes - er waren nog zoveel plannen. Of het was leven dat maar doorging hoewel de ziel er al lang uit was. Kwetsbare mensen zijn we. Als gras dat opschiet en weer verdort, of: als een wake in de nacht, in de taal van de psalmen.
En toch ook de hoop dat ons leven goed komt, ook buiten ons gezichtsveld en ook los van wat we ervan gemaakt denken te hebben. Een eeuwige liefde die al de episodes van ons leven in zich bergt zal op ons wachten. Van eeuwigheid tot eeuwigheid, staat er in de psalmen.

Het gedenken op 22 november is dan weer iets dat naar mijn gevoel “niet goed” komt. Hoe je het ook wendt of keert - je kunt niet al de mensen die er bij zouden moeten kunnen zijn er ook bij hebben, we mogen maar een beperkt aantal mensen in de kerk hebben. Dat blijft heel erg onbevredigend en geeft een naar gevoel. We zullen het er mee moeten doen. Corona is nog niet voorbij, en dit is dan ook weer iets waarvan ik hoop dat we elkaar straks zullen kunnen vertellen, hoe onbevredigend en hoe uitzonderlijk het was. Dat corona maar gauw een episode mag worden!

Jan-Hendrik Kip