Wandeling

Een wandelkaart kun je moeilijk lezen terwijl je wandelt. Je zult er even voor moeten stilstaan om goed te kunnen zien waar je bent. Herkenbare punten in de omgeving ontdekken, en dan kijken waar je vandaan komt, waar je precies bent, en hoe je verder moet. Zo is het met een wandeling zoals we die in onze vrije tijd maken, wellicht in de komende vakantietijd, maar zo is het ook met de Grote Wandeling, met je levenswandel, de weg die je loopt door je leven.

Soms moet ik de tijd nemen om stil te staan om te zien waar ik ben aangeland in mijn leven. De weg die ik al gelopen ben heeft namelijk een stempel op me gedrukt en me tot dit punt gebracht. Er zijn dingen die ik nog wel wil en dingen die ik niet meer wil. Ook dingen die ik niet meer kan. De weg die je bent gelopen is definitief. Je kunt wel dromen dat je ergens anders was, maar je zult iets moeten doen vanuit de plek waar je echt bent. Het leven zoals het gelopen is.

Voor veel mensen is de vakantietijd ook een tijd om stil te staan op je levensweg. Grotendeels waarschijnlijk onwillekeurig, want het is voor velen de enige tijd in het jaar waar de verplichtingen van het dagelijks leven even zijn geparkeerd. Je geest is vrijer, er is meer ruimte in je hoofd. Je hebt meer aandacht voor wat je doet en voor wat je meemaakt. Je weet dat de tijd die je nu doorleeft voor je leven straks betekenisvol is, en dat je er op terug zult kijken. Je hebt even geen rol of functie te vervullen en dat maakt dat je dichter bij je zelf bent. Teksten die je leest, woorden die je hoort, muziek die je beluistert - het komt dan vaak krachtiger binnen. Als je dan nog op een onbekende plek (en wellicht in een vreemde taal) een kerkdienst meemaakt, zonder dat je enige verbinding hebt met "hoe het hier gaat" of "hoe we het hier doen" ben je vaak een stuk opener voor het onbekende. Dat hoor ik tenminste regelmatig van mensen die over hun vakantie vertellen.

"Maar wandelkaarten op papier zijn uit de tijd", zullen sommigen van u zeggen. "Tegenwoordig hebben wij outdoor-navigatie via gps en glonass. Je hoeft maar op een schermpje te kijken en je weet ogenblikkelijk waar je bent". - Ja, dat is waar. De digitale versie van de wandelkaart bederft een beetje de bruikbaarheid voor wat ik hier zeggen wil. Of - misschien ook juist niet. Want het onafscheidelijke blauwe pijltje op het scherm suggereert dat je je nooit hoeft af te vragen waar je bent, en het enige dat je wél moet doen is: doorgaan. Ik heb de indruk dat we dat massaal aan het doen zijn: doorgaan. Zonder stil te staan en je dingen af te vragen. Het leven is druk, de weekagenda laat geen ruimte voor dingen die zich onverwacht aandienen, je moet veel ballen in de lucht houden, zorgen voor de generatie onder je en zorgen voor de generatie boven je, je werk is veeleisend en je wil wat bereiken en je wil je wat kunnen permitteren. Evenementen trekken je aandacht, een avond lezen is daarmee vergeleken saai. Ik denk aan een vers uit het Marcusevangelie: Het was een voortdurend komen en gaan van mensen, zodat ze zelfs niet de kans kregen om te eten. Zodat Jezus tegen zijn leerlingen zegt: ga nu mee naar een eenzame plaats om alleen te zijn en uit te rusten (Marcus 6,31).

Misschien kunt u die stem van de Grote Herder meenemen naar de zomertijd. Misschien lukt het u, waar u ook bent, thuis of ver weg, om even stil te staan op Het Grote Wandelpad. Om te zien waar u aangekomen bent, en wat dat voor u betekent. En hoe u verder wilt, en met wie, en met hoeveel speelruimte, en welke rol u aan de Eeuwige had toebedacht...
Aandacht en oriëntatie horen op een mysterieuze wijze bij elkaar.
Een fijne zomer wens ik u.

Jan-Hendrik Kip