Starten

Met de maand september verklaren we elkaar in de kerk dat de zomer voorbij is; de derde zondag in september is bij ons al jaren de vaste startzondag. Er is de laatste jaren een landelijke traditie rond de startzondag gegroeid, vrijwel overal doet men wel iets in de sfeer van een nieuwe start van kerk-zijn, ergens in september.
Nu moet je dat woord "start" wel met een korrel zout nemen, lijkt me, want het kerk-zijn heeft niet stilgelegen in de zomermaanden. Ook al ben ik er zelf een aantal weken uit geweest en schrijf ik deze regels op mijn tweede werkdag na de vakantie, en ook al voelt dat dus inderdaad nog als een (moeizame) start aan - er was elke zondag kerkdienst in het Kruispunt, er zijn contacten gelegd en onderhouden, er is over geloven gepraat met elkaar, en ook het aandachtig omzien naar elkaars lotgevallen heeft niet stilgelegen. Het zijn de dingen die volgens mij het gemeente-zijn uitmaken. Alleen de groepen zijn minder of niet bij elkaar geweest, en het vergaderen is ook wat stil komen te liggen; het overleg met het oog op vergaderingen is er weer wel. Starten slaat dus eigenlijk maar op een deel van het kerk-zijn, zo gezien.

Meditatie Pinksteren

Kortgeleden waren er twee onbekende dames op zondag morgen in de kerkdienst. Zij waren te gast. Na dienst, bij het handen geven, zei ik, hartelijk welkom bij ons, bent u hier op bezoek? Ze zeiden “we don’t speak Dutch”.

In Keulen, de stad waar ik een aantal jaren heb gewoond, en waar ze het carnaval het vijfde jaargetijde noemen, was er dit jaar voorafgaand aan de optocht op carnavalsmaandag behoorlijk wat ophef. Via facebook kon men zijn stem uitbrengen op één van meerdere motieven die mogelijk waren voor op de wagen die iets zou doen met de aanslagen in Parijs. Het winnende ontwerp was uiteindelijk een fleurig gekleurde man die een potlood in de loop van een op hem gericht geweer stopt, gehouden door een donkergekleed en vermomd figuur. Een ode aan de vrijheid van meningsuiting, en een stellingname tegen religieus geweld, zo te zien. Maar op het laatste moment,toen al heel wat afbeeldingen van de wagen met het te verwachten motief op internet de ronde hadden gedaan, werd het geheel afgeblazen. Het mocht niet van de leiding. Men was bang geworden voor eventuele aanslagen van moslimfundamentalisten. Tenslotte staan er op die dag meer dan een miljoen mensen langs de kant, en dat is een uitgelezen kans voor kwaadwillende geweldplegers. Veel verhitte discussies op de sociale media waren het gevolg. Over buigen voor geweld. Over waarom we zo bang zijn. Over hoe groot het risico is dat je bereid bent te nemen. Over de slechte rol van godsdienst, die in staat bleek het carnaval te bederven. Uiteindelijk reed er in de optocht op de plek van het gewraakte gevaarte een wagen mee met enkel een grijze muur. Op de muur stond geschreven: "Dit is wat je overhoudt". Men was nogal verbolgen.