Starten

Met de maand september verklaren we elkaar in de kerk dat de zomer voorbij is; de derde zondag in september is bij ons al jaren de vaste startzondag. Er is de laatste jaren een landelijke traditie rond de startzondag gegroeid, vrijwel overal doet men wel iets in de sfeer van een nieuwe start van kerk-zijn, ergens in september.
Nu moet je dat woord "start" wel met een korrel zout nemen, lijkt me, want het kerk-zijn heeft niet stilgelegen in de zomermaanden. Ook al ben ik er zelf een aantal weken uit geweest en schrijf ik deze regels op mijn tweede werkdag na de vakantie, en ook al voelt dat dus inderdaad nog als een (moeizame) start aan - er was elke zondag kerkdienst in het Kruispunt, er zijn contacten gelegd en onderhouden, er is over geloven gepraat met elkaar, en ook het aandachtig omzien naar elkaars lotgevallen heeft niet stilgelegen. Het zijn de dingen die volgens mij het gemeente-zijn uitmaken. Alleen de groepen zijn minder of niet bij elkaar geweest, en het vergaderen is ook wat stil komen te liggen; het overleg met het oog op vergaderingen is er weer wel. Starten slaat dus eigenlijk maar op een deel van het kerk-zijn, zo gezien.

Maar de start staat, als we wat breder en wat verder vooruitkijken, wel in het teken van veranderingen. De landelijke kerk heeft onder de noemer van "kerk 2025" een koers uitgezet die getekend is door "back to basics" van de bijbelse inspiratie en het vermijden van organisatorische rompslomp. Daar komen de komende maanden heel wat veranderingen uit voort, ook al zullen die niet meteen in plaatselijke gemeenten merkbaar zijn. Onder andere wordt het aantal classes van 79 teruggebracht naar 11. Men moet het nu eenmaal doen met minder menskracht en dat betekent ook dat de lijn van afvaardigingen van plaatselijk via regionaal naar landelijk een heel stuk dunner wordt. De organisatie van de kerk zal in een richting gaan waar beslissingen door minder mensen genomen worden dan nu, dus ook meer macht neergelegd zal worden bij sommige mensen, bijvoorbeeld de nieuw te vormen functie van de classispredikant. Een bisschop, zeggen velen in de wandelgangen, maar dat mocht zo niet heten, want we zijn niet katholiek.

Wij starten in Geldrop-Mierlo gedeeltelijk ook zelf met vormen van "minder". Ambtsdragers nemen afscheid, de spoeling wordt dun, al wordt er druk gezocht. Het kost veel moeite om roosters gevuld te krijgen. Meer taken komen bij minder mensen te liggen. En er is, dat zal goed zichtbaar zijn, ook minder vaak kindernevendienst, niet meer elke zondag. U leest er meer over verderop in dit blad. Dat is aan de ene kant verlies. Aan de andere kant is het ook een kans om de ontmoeting van jeugd (en ouders) door concentratie een nieuwe impuls te geven.

Ik bedoel maar: minder is niet alleen verlies, maar heeft ook het aspect van dichter bij de oorsprong en concentratie op het wezenlijke. Als we op dat wezenlijke in het komende seizoen onze aandacht richten zijn we in ieder geval op de goede weg. En, ook weer niet alles is minder: de activiteiten, voor zover gecoördineerd door Vorming en Toerusting, die u ook in deze uitgave vindt, geven een ruim aanbod om elkaar te ontmoeten en/of wijzer te worden.

Eigenlijk gaat het in alle dingen die er in de kerk gebeuren, of ze nou in de zomer stil vallen of niet, maar om één ding: elkaar ontmoeten bij de bron. Laten we daar veel gebruik van maken, in alle verschillende vormen en mogelijkheden. Prachtige, inspirerende, veelkleurige gemeente die we zijn. Of niet soms?

Jan-Hendrik Kip