TENT

Nu voor de meesten van ons de vacantie voorbij is, is het ook de tijd om de spullen van de vacantie weer op te bergen. Hebt u de tent al weer schoongemaakt, en opgevouwen, en de tentpalen bij elkaar gezocht, om hem op zolder neer te leggen? Of wellicht hebt u de caravan naar de opslag plaats gebracht, waar hij de winter netjes kan doorbrengen, zonder dat de weersomstandigheden problemen geven. Bij het opbergen van de tent, of het schoonmaken van de caravan, vind je weer allerlei kleine dingen, toegangskaartjes, spulletjes, een sok, die allerlei herinneringen oproepen, en die een glimlach brengen. Het zijn verwijzingen naar die vacantie, verwijzingen naar de plaats waar je bent geweest. Maar als dat dan ook is opgeborgen, dan is de vacantie definitief voorbij. De tent maakt duidelijk, het is tijdelijk geweest, de vacantie was leuk, maar is weer voorbij. Nu moeten we weer verder.

Starten

Met de maand september verklaren we elkaar in de kerk dat de zomer voorbij is; de derde zondag in september is bij ons al jaren de vaste startzondag. Er is de laatste jaren een landelijke traditie rond de startzondag gegroeid, vrijwel overal doet men wel iets in de sfeer van een nieuwe start van kerk-zijn, ergens in september.
Nu moet je dat woord "start" wel met een korrel zout nemen, lijkt me, want het kerk-zijn heeft niet stilgelegen in de zomermaanden. Ook al ben ik er zelf een aantal weken uit geweest en schrijf ik deze regels op mijn tweede werkdag na de vakantie, en ook al voelt dat dus inderdaad nog als een (moeizame) start aan - er was elke zondag kerkdienst in het Kruispunt, er zijn contacten gelegd en onderhouden, er is over geloven gepraat met elkaar, en ook het aandachtig omzien naar elkaars lotgevallen heeft niet stilgelegen. Het zijn de dingen die volgens mij het gemeente-zijn uitmaken. Alleen de groepen zijn minder of niet bij elkaar geweest, en het vergaderen is ook wat stil komen te liggen; het overleg met het oog op vergaderingen is er weer wel. Starten slaat dus eigenlijk maar op een deel van het kerk-zijn, zo gezien.

Jezus ging niet met vakantie

De zomer komt er aan. Veel mensen gaan op vakantie. In de vakantie doe je andere dingen dan gewoon, of de dingen anders. Vakantie kan, als ik het goed zie, in principe twee kanten opgaan: het zoeken van rust en/of het verruimen van je horizon.

Meditatie Pinksteren

Kortgeleden waren er twee onbekende dames op zondag morgen in de kerkdienst. Zij waren te gast. Na dienst, bij het handen geven, zei ik, hartelijk welkom bij ons, bent u hier op bezoek? Ze zeiden “we don’t speak Dutch”.

Wolk

Is de hemel boven?

Hemelvaart - zegt u dat wat? Als het kerkbezoek een maatstaf is, dan kan het hier in onze contreien niet een heel belangrijk feest van de christenen zijn. Zoals u weet vieren we dit feest sinds enige jaren samen met onze buurgemeente Heeze. Dan heb je tenminste nog een respectabel aantal mensen bij elkaar. Dit jaar valt hemelvaart nog net in mei (en Pinksteren in juni) en dat geeft me de gelegenheid om dit feest even apart aan de orde te stellen.

Een toonbeeld van vergeving

Het is wellicht bekend dat de filosofie van de Cursus in Wonderen een leidraad voor mij is in mijn leven. Ik heb daar een paar keer een lezing over gehouden.
In mijn vakantie neem ik altijd een spiritueel boek mee. In februari was het een boekje van Gerald Jamposky met de titel:” De kracht van liefde en vergeving”. Zijn inzichten zijn gebaseerd op de principes van de Cursus in Wonderen.
In het boek stond een opmerkelijk waargebeurd verhaal over een oude vrouw.

Vasten(regels)

Met de eerste zondag in maart beginnen dit jaar de zondagen in de veertig-dagen-tijd. Een sfeer van inkeer en bezinning blijft ons, liturgisch gesproken, begeleiden tot het pasen wordt. Het begrip "veertig-dagen-tijd", dat wij meestal gebruiken, is wat omslachtig, maar treft wel de essentie: in de bijbel is de periode van inkeer en voorbereiding vaak met het getal 40 verbonden: Jezus verbleef na zijn doop en voor zijn publieke optreden veertig dagen in de woestijn zonder eten en drinken, Mozes was veertig dagen op de berg, het volk Israel was veertig jaar in de woestijn voordat het land van belofte in zicht kwam.

Schadelijke uitstoot

PastKlWaarschijnlijk waren er wel meer mensen die er van opkeken. Grote energieconcerns, Shell voorop, gooien het roer om. Zij nemen afscheid van hun focus op fossiele bronnen en gaan zich in de toekomst richten op vormen van duurzame energie. Nu is het natuurlijk nog de vraag wat voor vaart het zal gaan lopen, maar het geluid is opmerkelijk. Een omslag, een verstandige keus, lijkt me, want de voorraden van olie, gas en kolen zijn beperkt, en het opbruiken van deze stoffen is schadelijk voor het milieu waar wij afhankelijk van zijn, we weten het. Over een paar decennia rijden we misschien allemaal in stekkerauto's, wie zal het zeggen. Het moest er van komen, en we zijn er nog lang niet - maar het bewustzijn is er en dat is goed.

Over zegen, ongeluk en gelatenheid

In een zeker dorp leefde ooit een oude man. Hij was arm, maar hij bezat een bijzonder mooi paard. Steeds weer werden hem hoge bedragen aan geld geboden als hij zijn paard zou verkopen. Mensen met verstand van paarden zagen namelijk dat het paard veel waard was. Maar de man zei steeds:"Mijn paard is voor mij geen paard, maar een vriend. En een vriend ga je toch niet verkopen?" De man bleef arm, en hij verkocht zijn paard niet.

In Keulen, de stad waar ik een aantal jaren heb gewoond, en waar ze het carnaval het vijfde jaargetijde noemen, was er dit jaar voorafgaand aan de optocht op carnavalsmaandag behoorlijk wat ophef. Via facebook kon men zijn stem uitbrengen op één van meerdere motieven die mogelijk waren voor op de wagen die iets zou doen met de aanslagen in Parijs. Het winnende ontwerp was uiteindelijk een fleurig gekleurde man die een potlood in de loop van een op hem gericht geweer stopt, gehouden door een donkergekleed en vermomd figuur. Een ode aan de vrijheid van meningsuiting, en een stellingname tegen religieus geweld, zo te zien. Maar op het laatste moment,toen al heel wat afbeeldingen van de wagen met het te verwachten motief op internet de ronde hadden gedaan, werd het geheel afgeblazen. Het mocht niet van de leiding. Men was bang geworden voor eventuele aanslagen van moslimfundamentalisten. Tenslotte staan er op die dag meer dan een miljoen mensen langs de kant, en dat is een uitgelezen kans voor kwaadwillende geweldplegers. Veel verhitte discussies op de sociale media waren het gevolg. Over buigen voor geweld. Over waarom we zo bang zijn. Over hoe groot het risico is dat je bereid bent te nemen. Over de slechte rol van godsdienst, die in staat bleek het carnaval te bederven. Uiteindelijk reed er in de optocht op de plek van het gewraakte gevaarte een wagen mee met enkel een grijze muur. Op de muur stond geschreven: "Dit is wat je overhoudt". Men was nogal verbolgen.