Jezus ging niet met vakantie

De zomer komt er aan. Veel mensen gaan op vakantie. In de vakantie doe je andere dingen dan gewoon, of de dingen anders. Vakantie kan, als ik het goed zie, in principe twee kanten opgaan: het zoeken van rust en/of het verruimen van je horizon. Voor het eerste zoek je stille oorden op die ontspanning bewerken, of ga je aan wellness doen. Voor het tweede ga je naar onbekende streken, mensen, gewoonten, godsdiensten en stelt je er voor open. Voor ons, voor mij met name, heeft het eerstgenoemde de hoogste prioriteit, het vinden van rust. Het dagelijks ritme ervaar ik zelden als rustig, daarom zoek ik dat in de vakantie. Rond deze tijd zeg ik ook vaker tegen mensen dat ik aan vakantie toe ben. En aan de plaatsen waar we komen valt me ook telkens op dat de mensen daar rustiger leven dan we thuis doen, in dit druk bevolkte en jachtige landje. Die waarneming kan natuurlijk voor een deel gezichtsbedrog zijn, maar tekent wel de blikrichting.

Water

Komt een gast-van-buiten de zaal binnen waar de synode in vergadering bijeen is. Als hij de gigantische stapels papier ziet die ieder synodelid voor zich op tafel heeft liggen roept hij verontwaardigd uit: "Maar mensen, jullie weten toch wel dat de eerstvolgende zondvloed niet meer met water, maar met papier wordt gedaan?" - Een grap met een kern van waarheid. Ik wilde er altijd nog een keer, als de lezingen over de vloed langs zouden komen, een preek mee beginnen of zo. Maar dat kan niet meer. Het is te laat. In onze kerkelijke vergaderingen, synode of kerkenraad, zitten we tegenwoordig achter laptops of tablets, en als we afspraken moeten maken pakken wij de smartphone. Het vele papier is aan het verdwijnen. Goed voor de bomen in Europa, slecht voor de edelmetalen uit de bodem van Afrika. Maar dat terzijde.

De tweelingstem

Pasen is een prachtig feest, wij vieren in de kerk, het hart van ons geloof. De opstanding van Jezus Christus, de liefde van God, vergeving en genade. Een nieuw begin is altijd mogelijk. Een feest om veel te zingen, en om van harte te vieren.

Duif met olijftak

Olijftak    

De laatste tijd zijn ze niet meer zo in het nieuws: gammele bootjes op zee, afgeladen vol met vluchtelingen die naar Europa willen. Weerloze mensen, overgeleverd aan de grillen van de Middellandse Zee.

Lichtbron

Weg van geleidelijkheid
Heb je een vraag? Heb je een probleem? Hoe ga je op zoek naar een antwoord?

Hoeveel is nodig?

Van de Russische schrijver Leo Tolstoi is er een vertelling over een boer, Pachom geheten, die een bijna onverzadigbare honger heeft naar het bezit van grond. 'Hoeveel aarde heeft een mens nodig?' is de titel.

Klok

Klok en wijzer

Eens kwam er, zo las ik in een verhaal, een oude man bij de klokkenmaker. Hij vroeg aan de klokkenmaker: "Kun je alsjeblieft deze twee wijzers voor me in orde maken? Ze geven de tijd niet meer goed weer". En hij haalde de twee wijzers uit zijn jaszak en liet ze aan de klokkenmaker zien.

OP WIE LIJKT HIJ?

Als een kind geboren wordt is één van de eerste vragen die gesteld wordt, “op wie lijkt hij of zij?”. De pasgeborene wordt goed bekeken. De neus van de moeder, de ogen van de vader, veel is er te herkennen. Niet alleen de ouders, zijn terug te zien in het kind, ook de generatie daarvoor.

Luther roos

VIVIT

Nu is dus, om heel precies te zijn, de 500e gedenkdag van de Reformatie voorbij, 31 oktober 1517. De dag waarop, naar men zegt, Martin Luther zijn 95 stellingen op de deur van de slotkapel in Wittenberg spijkerde. Een historisch moment, het begin van de ontketening van de reformatie. Luther was een markant en krachtig optredend mens.

TENT

Nu voor de meesten van ons de vacantie voorbij is, is het ook de tijd om de spullen van de vacantie weer op te bergen. Hebt u de tent al weer schoongemaakt, en opgevouwen, en de tentpalen bij elkaar gezocht, om hem op zolder neer te leggen? Of wellicht hebt u de caravan naar de opslag plaats gebracht, waar hij de winter netjes kan doorbrengen, zonder dat de weersomstandigheden problemen geven. Bij het opbergen van de tent, of het schoonmaken van de caravan, vind je weer allerlei kleine dingen, toegangskaartjes, spulletjes, een sok, die allerlei herinneringen oproepen, en die een glimlach brengen. Het zijn verwijzingen naar die vacantie, verwijzingen naar de plaats waar je bent geweest. Maar als dat dan ook is opgeborgen, dan is de vacantie definitief voorbij. De tent maakt duidelijk, het is tijdelijk geweest, de vacantie was leuk, maar is weer voorbij. Nu moeten we weer verder.